Hoe start je een band?

Home / blog / Hoe start je een band?

De lezer die nooit in een band heeft gespeeld kan zich misschien niet voorstellen hoe moeilijk het kan zijn een band op te zetten. Om te beginnen moeten bandleden bij elkaar worden gezocht. Dat is misschien wel het moeilijkste. Hoe vind je geschikte kandidaten? De potentiële bandleden moeten wat mij betreft aan een aantal eisen voldoen (net als ikzelf overigens): allereerst goed kunnen spelen en/of zingen uiteraard, een beetje vergelijkbare muzieksmaak hebben, liever niet in Groningen of Limburg wonen, een auto hebben (hoe kom je anders bij optredens met al je spullen), betrouwbaar zijn, etc. Ik kan je verzekeren: het valt nog niet mee zulke personen te vinden.

Nadat ik mijn CD in 2010 had uitgebracht heb ik heel veel pogingen ondernomen een band op te richten waarmee ik mijn eigen muziek kon gaan spelen. Gelukkig zijn er diverse ‘vacaturebanken’ waar muzikanten en bands advertenties zetten. Daar kon ik meestal wel een of twee muzikanten vinden. Steeds had ik maar een deel van de band bij elkaar en kon ik de andere benodigde bandleden niet vinden. Nu maakte ik het mezelf ook wel moeilijk. Ik wilde een band met percussie in plaats van drums. Ik hou inmiddels veel meer van rustig en ‘klein’, dan van hard en heftig. Het heeft ook te maken met mijn slechte gehoor. Als je met drums speelt moet alles (harder) worden versterkt. Dan vind ik het niet prettig meer en bovendien ben ik bang dat ik nog een gehoorbeschadiging krijg bovenop mijn al slechte gehoor. Gaandeweg kwam ik er echter achter dat percussionisten die popmuziek kunnen/ willen spelen zeer, zeer zeldzaam zijn. De meesten spelen, logischerwijs, latin of flamenco of iets vergelijkbaars. Na ongeveer alle percussionisten in Nederland te hebben gesproken, vond ik uiteindelijk een hele goede percussionist in Amsterdam. Hij speelde normaal ook latin, maar had al vaker pop had gespeeld en kon dat ook goed. Hij gaf bovendien les op een muziekschool waar we gratis konden oefenen. Mijn reistijd van een uur heen en een uur terug vond ik maar een klein ongemak. Een bassist en gitarist vinden bleek niet zo moeilijk, namelijk muziekdocenten aan dezelfde muziekschool. We waren compleet!

Helaas bleek het toch niet zo simpel. De gitarist kreeg een baan aangeboden in de VS (geen grap)! De snel gevonden nieuwe gitarist bedacht na een paar maanden dat hij toch wat anders wilde en de bassist wilde toch het conservatorium nog een keer gaan afmaken. Einde band.
Wat hierbij meespeelde was dat ik weliswaar goede muzikanten had gevonden, maar wel muzikanten die (noodgedwongen) ook geld wilden verdienen met de band. Ze hadden weliswaar een baan als muziekdocent en speelden in een andere band, maar zoals iedereen wel snapt wordt je daar nou niet meteen rijk van. Zelf heb ik een baan ‘naast’ de muziek, dus voor mij is het niet zo erg als er weinig of geen inkomsten zijn.

Ik besloot na deze ervaring dat ik alleen nog maar met muzikanten zou gaan werken die niet van de muziek hoeven te leven. Bovendien wilde ik me toch richten op een coverband. Het is veel leuker om je eigen muziek te spelen, maar zo lang je niet bekend bent, is daar geen optreden mee te krijgen. Dat is een soort vicieuze cirkel trouwens: je bent niet bekend, waardoor je geen optredens krijgt, waardoor je niet bekend(er) wordt). Na een tijdje vond ik in een van de vacaturebanken gitarist Rick en percussionist Ivo. Dat klikte meteen goed. Zelf kende ik nog bassist Pieter-Jan van een vorige band in oprichting en toen waren we eigenlijk al compleet. Later kwam,via Rick, zanger-gitarist Bob nog bij de band. Daarmee kregen we veel meer mogelijkheden qua samenzang en afwisseling in gitaarpartijen. Allemaal bleken we goed op een lijn te zitten qua muzieksmaak en uitgangspunten. Zo zie je maar: als je weet wat je wil, je idee bovendien haalbaar is, dan kan het snel gaan

Related Posts